നീലാവക പോലൊരു പെൺകുട്ടി

ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളാക്കാൻ അനന്തസേവയും സ്നേഹധന്യമായ പരിശ്രമവുമാണ് ഞാനറിയുന്നത്. പക്ഷേ, അങ്ങനെയല്ലെന്ന് വൈദികരെ തിരിച്ചു ചിന്തിപ്പിച്ചു. ജയിലിന് സമാനമായിരുന്ന അവരുടെ അടുക്കള. പലർച്ചയില്ലാതെ അനുദിനം മിന്നുന്ന പാത്രങ്ങളുടെയും നിറങ്ങൾ… പെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദിവസം പെയ്ത്തലകൾ നോക്കാനുമാവാതെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു.
അവൾക്കുമൊരു ജീവിതമുണ്ടായിരുന്നു. ദിനംപ്രതി പിണിഞ്ഞും പിണിഞ്ഞും പിണിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്ന മലിനതകളിൽ നിന്നും മോചനം തേടിയുള്ള അവളുടെ കഥ. വിശ്വാസത്തെ കുടിലിനുള്ളിൽ കുടുക്കിയവർ അവളുടെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചം മങ്ങിയെന്നും, അതിനാൽ പറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നും അനുഭവം പറയും.
മനസ്സിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം അവർക്ക് ലഭിച്ചില്ല. മനസ്സില്ലാത്ത സൗഹൃദം അവർക്ക് കിട്ടിയില്ല. അവരുടെ വേദനകൾക്ക് അവർക്കു തന്നെ മാത്രമേ മരുന്നായിരുന്നുള്ളു. പിണിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ജീവിതം, ഒറ്റപ്പെട്ടത്വവും, അവബോധവും മാനസിക വിഷാദങ്ങളും ഒരു പരിണിതിയിലേക്ക് എത്തിച്ച സ്ത്രീയുടെ മനസ്സും ദുരന്തബലമായ ശരീരവും തമ്മിൽ താൻ ഒരിക്കലും കുഴിയാതെയിരുന്നില്ല...