നടക്കാവുകളിലൂടെ

“എവിടെ ഒരു പൂ കൊഴിഞ്ഞാലും അതോടൊപ്പം ഒരു പൂ ഹൃദയത്തിലും കൊഴിഞ്ഞുവീഴുകയും ചെയ്യുന്ന അനുഭവം കവികൾക്ക് പുത്തരിയല്ല; എവിടെ മനുഷ്യൻ ചങ്ങല പൊട്ടിക്കാൻ പിടയുന്നുവോ അവിടത്തെ പിടച്ചിലും വേദനയും തൻ്റേതായി അനുഭവപ്പെടുന്ന പാരമ്പര്യം മലയാളകവിതയ്ക്കുണ്ടെന്നു പറയാൻ എനിക്കു സന്തോഷമുണ്ട്. തൻ്റെ ഏകാന്തദീപ്‌തമായ ഈറ്റില്ലത്തിലിരുന്ന് കവിയനുഭവിക്കുന്ന സർഗ്ഗവേദന ഈ സമൂഹത്തിൻ്റെയും കാലഘട്ടത്തിൻ്റെയും ആവശ്യമാണ്.“

കാറ്റ് കടന്നുപോയതിൻ്റെ അടയാളങ്ങൾ. മരുഭൂമിപോലും താളാത്മകമായി നെഞ്ചത്ത് അടയാളപ്പെടുത്തിവയ്ക്കുന്നു. ജീവിതത്തിൻ്റെയും എഴുത്തിൻ്റെയും നടക്കാവുകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിൽ അടയാളപ്പെട്ട ചില രേഖകളാണീകുറിപ്പുകൾ.

കവിതയുടെയും ജീവിതത്തിൻ്റെയും നടക്കാവുകളിലൂടെ ഒരു സ്മൃതിസഞ്ചാരം.